1000 dagen zonder Lars: ‘Het besef is er nog steeds niet’

SOMEREN - Op 15 maart is het precies 1000 dagen geleden dat Lars ten Brinck (24) overleed door zelfdoding. Dit gebeurt op 19 juni. Een datum die de ouders van Lars, José en Maarten ten Brinck, nooit zullen vergeten, een dag die het begin is van een leegte die elke dag voelbaar is.

door Jordy van de Brug

Het is zondag 19 juni 2022, José en Maarten vieren onbezorgd vakantie op een camping in Neerkant. De zon schijnt en de dag lijkt rustig te verlopen. Om 16.15 uur krijgt José een belletje van haar zoon Lars. ‘Mam moet je luisteren, ik ga nog even naar Deurne kermis. Mocht ik geen lift vinden, komen jullie mij vanavond dan nog halen?’ Het is de laatste keer dat José haar zoon spreekt. Rond 17.30 vertrekt Lars met zijn vrienden naar de kermis. Daar lijkt hij zich prima te vermaken, hij besteld een frietje maar gooit deze nagenoeg onaangeroerd weg om daarna naar het toilet te gaan. Vanaf dat moment is het gissen voor familie en vrienden. Lars wordt door niemand meer gezien en moet volgens de politie te voet een tocht van 25 tot 30 minuten hebben gemaakt voordat hij terechtkomt in het bos met het spoor ernaast. Jose: “Rond 22.00 werd ik gebeld door een privénummer. Aan de andere kant hoorde ik een stem zeggen: ‘met politie Someren’. José: “Ik dacht dat ik door vrienden van Lars in de maling werd genomen en nam het gesprek dan ook niet echt serieus. Maar binnen enkele minuten stond daadwerkelijk de politie op de stoep.” Maarten: “Vanaf dat moment is het één zwarte vlek. We weten dat wij daar de boodschap hebben gekregen die je als ouders nooit, maar dan ook nooit, wilt horen. Maar daar is ook alles mee gezegd.” De shock die het teweegbrengt voelen José en Maarten nog altijd. “Ik lijk er ‘makkelijk’ over te kunnen praten, maar schijn bedriegt. Het besef is er nog steeds niet en ik ben echt in gevecht met mijzelf”, vult José aan. 

Het overlijden van Lars slaat overal in als een bom. “Nooit heeft iemand iets gemerkt. Twee dagen voor de fatale gebeurtenis zaten we nog bij elkaar en zei Lars tegen mij: ‘Wat heb ik mijn leven toch mooi op de rit he’.  Had ik daar iets uit op moeten maken? Maar daar denk je toch totaal niet aan op zo’n moment. Het is allemaal zo onwerkelijk”, zegt José. Lars is een geliefd en gewild persoon. Zijn werk als kraanmachinist maakt hem populair in het werkveld en zijn innemende persoonlijkheid maakt hem populair en geliefd in zijn omgeving. Dat Lars wat teweegbrengt in zijn te korte leven is te merken. Maarten: “Lars verbindt nog altijd mensen met elkaar, zelfs nu hij er niet meer is. Dat is een bijzonder gegeven. Lars was echt een speciale jongen, een jongen vol liefde, belofte en dromen. Dromen die niet meer uit kunnen komen. Hij laat een enorm gemis achter, niet alleen voor ons als familie, maar voor iedereen die hem kende.”

Direct na het overlijden van Lars bezoeken José en Maarten de plek van het incident om bloemen neer te leggen. Dit blijkt niet mogelijk op de precieze locatie, uit respect voor de machinisten die dagelijks langs deze plek rijden en de zware emotionele impact die dit met zich meebrengt. José: “Dit onderstreept dat zelfdoding niet alleen een persoonlijke tragedie is, maar ook een diepgaande impact heeft op de bredere samenleving. Nadat wij een prachtig boeket en troostende woorden van de NS ontvingen hebben we contact opgenomen met de NS om te informeren naar de machinist, de conducteur en andere betrokkenen bij deze aanrijding. Ook voor hen is de impact groot. Dit werd bij de NS zeer gewaardeerd.”

De uitvaart  is een bijzondere. Van heinde en verre verzamelen mensen zich om een laatste eer te bewijzen aan Lars. “Er kon niemand meer bij in het uitvaartcentrum. Wij hebben echt wel een paar keer met onze ogen moeten knipperen. Onze Lars die zoveel teweeg bracht”, zegt Maarten. De uitvaart is mooi, maar o zo wrang. Wat opvalt is de enorme erestoet die vrienden en collega’s hebben geregeld, maar ook de muziek. Lars had een sterke band met de muziek van de band BZB, in het bijzonder met het nummer Echte Vrienden. Dit nummer was zo betekenisvol voor hem dat de familie een quote eruit wilde gebruiken voor het maken van stickers ter nagedachtenis aan Lars . Na contact met het management van BZB reageerde de band niet alleen positief, maar voelde zich zelfs vereerd om op deze manier bij te dragen aan de herinnering aan Lars. Een bijzondere ontmoeting volgde op het festival de Zwarte Cross, waar de band Echte Vrienden opdroeg aan Lars. “Hoe mooi en waardevol dit gebaar ook is, het blijft dubbel,” zegt Maarten. “Je bent herinneringen aan het maken die je nooit had willen maken.”

Blijven praten

Helaas is José wel al bekend met het begrip suïcide. Haar oudste broer pleegt een aantal jaar geleden ook zelfmoord. “In mijn familie konden wij daar moeilijk mee omgaan. Er werd niet meer over gesproken. Ik heb toentertijd besloten om vrijwilliger te worden bij 113. Want helaas verliezen we in Nederland dagelijks gemiddeld ruim 5 personen aan zelfdoding. Dat zijn er sinds Lars zijn overlijden ruim 5000 (!) Deze cijfers zijn schrijnend, maar het is belangrijk dat we niet wegkijken. We moeten praten over geestelijke gezondheid, openlijk en zonder oordeel. Het stigma rondom mentale gezondheid moet doorbroken worden.” Hoewel José en Maarten dagelijks met het verlies leven, willen zij niet dat het overlijden van Lars slechts een herinnering blijft. Dit moment is ook een oproep aan de maatschappij om in actie te komen tegen het hoge zelfmoordcijfer in Nederland. “Zelfmoord is geen persoonlijk falen; het is een gevolg van pijn, wanhoop en soms een gebrek aan de juiste steun. Als ouders, vrienden of collega’s kunnen we het verschil maken. Door te luisteren, vragen te stellen en een omgeving te creëren waar mensen zich veilig voelen om hun gevoelens te delen. Onze zoon was meer dan zijn laatste beslissing. Hij was een jonge man met een toekomst die helaas niet de kans kreeg zich volledig te ontvouwen. Laat de herinneringen aan hem een motivatie zijn om het gesprek over zelfdoding te blijven voeren en om actief te werken aan een samenleving waarin niemand radeloos en wanhopig hoeft te sterven”, aldus beide ouders. 

Waar José en Maarten ook de nadruk op willen leggen is dat niemand schuld heeft aan de dood van Lars. “Het verlies van een dierbare door zelfdoding gaat vaak gepaard met schuldgevoelens. Je schuldig voelen heeft te maken met liefde en compassie. Schuldig zijn is totaal iets anders. Aan de dood van Lars is niemand schuldig. Lars leeft in ieder geval voort in velen. “Door dit verhaal te vertellen en het te laten optekenen is Lars er gewoon bij. Hij zal nooit vergeten worden en is voor altijd in ons hart.”

Loop je zelf rond met gedachten over zelfdoding? Praat erover. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl of telefonisch via 0800-0113. Praten over zelfdodingsgedachten kan anoniem: chat via 113.nl of bel gratis 0800-0113.